Seninle Olmak ya da Olmamak!

(Ben,mum ışığında yanan kelebek,
bir günde olsa ömrüm,
karanlığa yoktur tahammülüm…)
ve sen, hayat ışığım;
en zifiri karanlığımda
gözlerimi kamaştıran güzelliğinle
çıktın karşıma;
büyülendim sana..
kavuşmak için çırptım
cılız kanatlarımı,
dirhem dirhem yaklaştıkça
ısıttın ruhumu,
varlığında yokettim benliğimi!
ay yüzlüm derdin ya bana,
bilemezdin oysa, ışığımı senden alırdım
ve eğer Ay olsaydım
gider Güneş’te yanardım!

YADA;

(Ben, bir masumun katili açgözlü vampirim!
doyurmaz beni bedenler ruhlara da talibim!)
Bilerek,isteyerek
soğukkanlı ve acımsızca katlettim seni..
ne seni yerleştirebildim yüreğime
nede genişletebildim yüreğimi senin için..
Sahte sözcükler uydurdum
“imkanSIZIM” dedikçe sızlandım…
olmazdı dedim “yaşatmak bu piç olmuş aşkı”..
olmazdı seninle bir hayat belki
ama deli gibi sevmiştim seni..
ve bilerek isteyerek katlettim ..
şimdi bırakın beni kuytu karanlıklara,
yalnız gömeyim sıcak bedenimi,
soğuk yatağıma..
Vicdanım kemirsin beynimi
ihanetlerim sorgulasın benliğimi
ve günahlarımdan asılayım dar ağacına..

OLMAMAK;

(Ben,21.yy Monalisa’sı
Kader’in çizdiği mutluk tablosu..)

Kalbim hiç bir aşkı yazamadı beynime
sen gittin gideli…
Sahte sahte gülümsedim
gerçek aşkın ölümüne
güç gösterisi yaptım bütün dostlarıma
“unuttum onu” dedim hatta
Yenilerini soktum hayatıma
soğuk kadavralarla seviştim,
öyle bir yakmışsın ki,
hiç bir beden ısıtamadı beni.
yalancı dudaklardaki salyalardan
ruhsuz bedenlerden
aşksız sevişmelerden iğrendim..
boşaldığım kadar nefret doldu içim
her gece seni düşündüm
eve geç gittim bazen ,
ciğerlerimden aldım ayrılığın intikamını
seninle anım olan her yerde bir sigara içtim,
ve ezdim izmariti ayağımın altında,
düşündüğüm kadar yandı ruhum
sen giderken sol yanımı da aldın;
ve ağlayan kısmı kaldı bana
Monalisa’nın

Eylül 2003